Sepi.
Tader siapa yang bersuara. Masing-masing stumped nak cakap apa. Masing-masing diam. Huh! keluh panjang dihempas.
"You know,kau tak payah nak hang out dengan aku. Aku tak kisah, aku tak kisah pun kalau kau ignore aku, Aku paham. Kau dah ada tanggungjawab kau, Aku ada kawan-kawan aku. Kau ada kawan-kawan kau.
Seriously, you don't have to pretend"
I meant it. Hati yang tak tenteram dipujuk. Muka dicuba sedaya upaya untuk tak berubah riak. Tak nak Nisa tahu yang dia sebenarnya kisah. Wajah Nisa yang masih berdiam diri dari tadi dipandang sekilas. Aseef wahai sahabat, tapi aku terpaksa buat whatever I am doing now. I've been hurt once and I'm not gonna go thru it again. Fullstop.
"Mana Jo yang aku kenal dulu-dulu? Kau dulu tak macam ni. Kata-kata kau pon tak sepedas sekarang, dulu-dulu. Mana Jo yang lembut bahasa? Yang tak pernah curse walaupon dengan cakap 'sengal' or 'siot'. Aku mintak maaf kalau aku yang buat ko jadi macam ni. Aku rasa dah lame tak borak-borak dengan kau"
Heh. Senyum nipis tawar tanpa perisa dipaksa jugak. Apa yang Nisa cakap hanya dibalas dengan snyuman sinis. Sungguh Jo yang dulu bukan Jo yang sekarang, That Jo has died long ago. Along with the tears. Kerusi ditolak ke belakang. Sling bag Bodyglove dicapai.
"That Jo dah mati. Aku jalan dulu. Oh and by the way, I'm fine. As long as aku ada Allah... and kawan- kawan aku. Dani, Ana, Fisha, Acik. Aku ada kawan. jangan risau, I'm never alone. Sorry , Assalamualaikum"
PAng! Terasa macam baru je kena tampar. Nisa menahan sebak di dada. Ini ke rasa kehilangan seorang sahabat? ya Allah, andai ini salahku aku mohon Engkau ampunkan aku.
Istighfar diucap berulang kali meredakan perasaan sesak tahap luar petale. Sungguh, Jo yang dulu dah tader. She's dead.
Dan Jo. melangkah dengan dinding batu yang semakin tinggi memagari hatinya. Once is enough. Even that hurt like hell. Going thru it once again is just unacceptable. Seketegaq mana pon kepala Jo, rasa bersalah tetap ada walaupon sikit . Biar aku tak rapat dengan kau dah Nisa, dari kau asyik get hurt by my mulut yang tader insurans ni. Even if it hurts damn a lot!
Dan Jo. melangkah dengan dinding batu yang semakin tinggi memagari hatinya. Once is enough. Even that hurt like hell. Going thru it once again is just unacceptable. Seketegaq mana pon kepala Jo, rasa bersalah tetap ada walaupon sikit . Biar aku tak rapat dengan kau dah Nisa, dari kau asyik get hurt by my mulut yang tader insurans ni. Even if it hurts damn a lot!
May fate fares you better~
no.more.than.just.meaningless.ranting~








